Należy pamiętać, że dzięki jQuery jesteśmy w stanie nie tylko płynnie zmieniać kolory, wielkość czcionki, obramowanie, ale także pozycje elementów, nadając stronie dynamicznego kształtu. Domyślnym sposobem animowania (easing) jest płynne przechodzenie. Istnieje natomiast sposób na zmianę adaptera animowania. Robert Penner – autor pluginu jQuery Easing dostarczył nam niewiarygodnie efektowne i proste w implementacji narzędzie. Na oficjalnej stronie pluginu można znaleźć wiele przykładów animacji, które dostarcza nam dodatek. Efekty widoczne są zwłaszcza przy animowaniu pozycji i wymiarów obiektu, ale następują także w przypadku zmiany koloru – czyli są aplikowane do zmiany stanu każdego z atrybutów CSS.

Dziś postaram się pokazać efekty, jakie można uzyskać za pomocą jQuery Animate rozszerzonego o jQuery Interface oraz Easing.

• Przykład różnego rodzaju easingu.

Pierwszym krokiem jest wygenerowanie własnej biblioteki jQuery Interface. Dzięki generatorowi, jesteśmy w stanie ściągnąć tylko te części Interface, które są nam de facto potrzebne, zmniejszając jednocześnie ilość kodu. Klikamy ‘deselect all components’, a w sekcji Effects wybieramy efekty, których będziemy używać. Mnie w tej chwili interesuje Bounce i Slide. W paczce otrzymamy wersję deweloperską (z wcięciami) oraz minified, gotową do publikacji na serwerze.

Do wykorzystania efektu slideowania a’la iPhone (elastyczne odbicie od krawędzi ściany ekranu) sprowadza się drobny kawałek kodu, w którym istotnym jest parametr easing:

$('#example').animate({ left: 500 }, { duration: 1000, easing: 'easeOutElastic' })

Na pewno komuś się przyda.

Cały problem polega na tym, aby napisać na tyle elastyczną klasę tagów, która przyjmie nam zestaw danych, a następnie zaprezentować ją w formie chmury, czym zaopiekuje się arkusz stylów CSS:

Nazwa tagu => Ilość występowań

Parę osób mnie pytało, jak wyciągnąć takie informacje z bazy danych:

SELECT tag_name, COUNT(tag_name) AS tag_times FROM tags GROUP BY tag_name ORDER BY tag_times LIMIT 1, 50

Wykorzystałem obiekt Vframe_Attribute, aby ustandaryzować komponent względem pozostałych w moim frameworku. Jeżeli ktoś nie chce używać obiektu Attribute, może w prosty sposób przekształcić klasę tagów, otrzymując ten sam efekt, deklarując tylko atrybut chroniony protected $_aAttributes = array();. Temat chmury tagów wydaje mi się na tyle trywialny, że nie ma się co nad nim zbyt wiele rozwodzić, zamieszczę tylko klasę i opiszę krótko w przykładach jej możliwości.

• Vframe_Tagcloud – klasa tagów,
• Vframe_Attribute – pomocnicza klasa atrybutów dla stosu $_aAttributes, dziedziczenie można usunąć i zadeklarować atrybut samemu.

Aby stworzyć nowy obiekt tagów, po prostu wywołujemy konstruktor:

$oCloud = new Vframe_Tagcloud();

Konstruktor nie przyjmuje żadnych argumentów, wiec możemy od razu przejść do podawania obiektowi tagów. W tym miejscu warto nadmienić, że każdy znak jest rozróżniany (ze względów elastycznych), więc jeżeli chcesz, aby Nazwatagu oraz nazwatagu były rozpoznawane jako jeden klucz, wypadałoby użyć funkcji strtolower lub mb_strtolower (dla Multibyte Strings):

foreach($aDataTags as $iKey => $aRow)
  $oCloud->add(strtolower($aRow['tag_name']), $aRow['tag_times']);

Najistotniejszą częścią klasy jest sposób renderowania chmury, które może działać w dwóch trybach:

• Tryb prosty zwraca nam nazwę tagu oraz jego wagę po przeliczeniu w formie liczby.
• Tryb zaawansowany zwraca nam nazwę tagu oraz tablicę z danymi:
  • level – waga tagu po przeliczeniu,
  • count – ilość występowań, taka jaką podaliśmy,
  • count_percentage – informacja, w jakiej procentowej części ilości występowań znajduje się tag, przyjmując za 100% tag, który występuje najczęściej.

Aby w prosty sposób wyrenderować chmurę tagów, używamy poniższego przykładu:

$aDataTagsRender = $oCloud->render();

Najczęściej używa się trybu prostego. Oba tryby są dalej rozbudowane, bowiem mamy możliwość zdefiniowania zakresu i dokładności wag tagów. Domyślnie wagi tagów zawierają się pomiędzy 1, a 10. Możemy na przykład przyjąć, że najmniejszą wagą jest liczba 3, największą 5, a precyzja wag tagów to 2 miejsca po przecinku:

$aDataTagsRender = $oCloud->render(3, 5, 2);

W celu uniknięcia precyzji po przecinku (chcemy otrzymać liczby całkowite), ustawimy precyzję na 0.

Aby wywołać tryb zaawansowany, musimy podać 4 argument dla metody render() i ustawić go na true.

$aDataTagsRender = $oCloud->render(1, 5, 0, true);

Warto w tym miejscu nadmienić, że tagi mogą nie być posortowane alfabetycznie (co ma miejsce podczas tworzenia chmury tagów). Wystarczy wywołać funkcję ksort (key sort).

Finalny przykład używania klasy tagów, celem wywołania klas CSS level_X, gdzie X to liczba całkowita z zakresu od 1 do 10, resztę robi CSS (kolorowanie, nakładanie rozmiaru):

if(count($aDataTags)) {
 
$oCloud = new Vframe_Tagcloud();
 
foreach($aDataTags as $iKey => $aRow)
  $oCloud->add(strtolower($aRow['tag_name']), $aRow['tag_times']);
 
$aDataTags = $oCloud->render(1, 10, 0);
ksort($aDataTags);
 
foreach($aDataTags as $sTag => $iTag)
  echo '<a href="' . $this->route('tag', $sTag) . '" class="level_' . $iTag . '">' . $sTag . '</a>';
 
}

Dziś postaram się opisać, jakie kroki trzeba wykonać, aby bezpiecznie usunąć zdublowane rekordy z bazy danych nie tracąc żadnych danych:

1. Tworzymy dwie kopie bazy danych lub tabel, na których będziemy pracowali. Najlepiej, aby pracować na drugiej kopii, nigdy na oryginale, a potem wdrożyć zmiany z drugiej kopii na oryginał. Przezorny zawsze ubezpieczony.
2. Analiza danych w tabeli. Musimy dokładnie wiedzieć jakie są relacje między tabelami, kiedy występują JOIN’y itp. Jeżeli rekordy są zdublowane, a posiadają ustalony ID, do których odwołuje się inny rekord z sąsiedniej tabeli, trzeba będzie w niej zmienić ID rekord zdublowanego na ID “substytuta”, bądź takiego rekordu, który nie spowoduje zmian w serwisie.
3. Wykonanie operacji usunięcia zdublowanych rekordów.

Po wykonaniu kroku pierwszego zabieramy się za kolejny. Jest to najważniejszy moment naszych operacji. Aby ułatwić zrozumienie problemu, podam przykład z życia. Aplikacja posiadała poważny błąd, który umożliwiał zdublowanie użytkowników, ściślej: można było zdublować username. Za każdym razem, gdy użytkownik się logował i pisał komentarze, był ich właścicielem, ale comment_author posiadały różne ID tego samego użytkownika. Zaraz po skopiowaniu bazy danych spróbowałem przepisać ID autorów komentarzy na pierwszy rekord identyfikujący użytkownika, jaki istnieje w tabeli użytkowników. Skonstruowałem zapytanie:

UPDATE cms_comments
JOIN cms_members AS user_original ON(user_original.user_id = comment_author)
SET comment_author = (
  SELECT user_first.user_id FROM cms_members AS user_first
  WHERE user_first.user_name = user_original.user_name
  ORDER BY user_first.user_id ASC LIMIT 0, 1)

Usunięcie zdublowanych użytkowników było już tylko formalnością. Teraz się okaże, dlaczego zależało mi na wyciągnięciu dokładnie pierwszego rekordu reprezentującego “unikalnego” użytkownika: poniższe zapytanie (ALTER IGNORE TABLE ADD UNIQUE) usunie wszystkie kolejne rekordy oznaczone jako duplicated:

ALTER IGNORE TABLE cms_members ADD UNIQUE INDEX(user_name);

Krótki komentarz z manuala do ALTER TABLE:

IGNORE is a MySQL extension to standard SQL. It controls how ALTER TABLE works if there are duplicates on unique keys in the new table or if warnings occur when strict mode is enabled. If IGNORE is not specified, the copy is aborted and rolled back if duplicate-key errors occur. If IGNORE is specified, only the first row is used of rows with duplicates on a unique key, The other conflicting rows are deleted. Incorrect values are truncated to the closest matching acceptable value.

Pisząc ostatnie posty związane z bazami danych, mam nadzieję, że komuś się przydadzą.

CASE Syntax:

Najprostsza struktura CASE’aprzedstawia się nastepująco:

CASE WHEN [conditions] THEN ... ELSE ... END

Składnia powinna rozpocząć się słowem kluczowym CASE, a zakończyć END. Pomiędzy znajdują się warunki WHEN oraz operacja zwrócenia odpowiedniej wartości, która po nich następuje THEN (mamy możliwość uwzględnić nieskończenie wiele warunków). Jeżeli żaden warunek nie zostanie spełniony możemy użyć opcjonalnie ELSE.

Przykłady z życia.

Wyobraźmy sobie, że mamy posortować listę aukcji przedmiotów na Allegro od najtańszych, do najdroższych. Należy założyć, że są 2 typy aukcji: kup teraz i licytacja. Pole licytacji w bazie danych zawiera największą zaproponowaną kwotę przez użytkowników w procesie licytacji, a cena kup teraz ustalana jest przez sprzedającego. Są to dwa różne pola w bazie danych, a jedno kryterium sortowania, dlatego trzeba scalić cenę w jedną, wybierając odpowiednią. Musimy przewidzieć sytuację, w której aukcja jest typu kup teraz oraz licytacji, wówczas jeżeli najwyższa oferta jest większa od ceny kup teraz, wówczas wybieramy pole z największa propozycją:

SELECT (
  CASE
    WHEN (auction_type = 'bidding' OR auction_price_bid > auction_price_buynow)
      THEN auction_price_bid
    ELSE auction_price_buynow
  END) AS auction_price

Stworzyliśmy pole auction_price, po którym można sortować aukcje od najtańszej do najdroższej i na odwrót.

Mam nadzieję, że krótki wpis przyda się początkującym. Nic więcej nie trzeba opisywać, temat wydaje się co najmniej trywialny.

Czym jest model

Model to jedna z warstw wzorca projektowego MVC, który odpowiada logikę biznesową, czyli pozyskiwanie oraz modelowanie danych pozyskanych ze źródła danych. Na samym wstępie brzmi to bardzo abstrakcyjnie. W myśl architektury MVC, dostęp do modelu powinien mieć tylko kontroler, a w żadnym wypadku widok. Dodatkowo model musi pobrać i modelować dane w taki sposób, aby można było go ewentualnie wymienić bez jakiejkolwiek ingerencji w kontroler, a co za tym idzie – widok. Niezależnie od tego, z jakiego źródła informacji korzysta (pliki tekstowe, bazy danych, pliki XML)  kontroler powinien otrzymać maksymalnie zbliżone dane podczas wymiany źródła informacji.

Model != baza danych

Często spotykam się z definicją modelu jako źródłem połączenia i wykonywania zapytań do serwera bazy danych. Otóż nie jest to prawdą. Według ideologii MVC model powinien być jedynie pośrednikiem między warstwą aplikacji przeznaczoną do połączenia do bazy danych, wykonywania zapytań itp., a kontrolerem. Dodatkowo powinien pomóc kontrolerowi w zbudowaniu zapytania do źródła informacji (pobranie danych na podstawie kryteriów), zmodelować je i zwrócić. Dlaczego model nie jest połączeniem do bazy danych? Jeżeli model potraktujemy jako pośrednika między kontrolerem a źródłem danych, ma on prawo wybrać dowolny sposób uzyskania żądanych informacji. Wcale nie oznacza to, że model musi używać baz danych, ale może użyć plików XML lub API udostępniane przez konkretny serwis (np. YouTube)

Wymienialność modeli i modelowanie danych

Modelowanie informacji jest to dostosowanie ich do użytku przez kontroler. Zazwyczaj jest to przekazywanie informacji w postaci tablic, wartości logicznych, liczb i ciągów znaków. Przykładem może być pobieranie informacji z bazy danych. Kontroler de facto nie wie skąd są pobierane dane, wie to tylko model, otrzymuje suche informacje. Jak rozumieć modelowanie danych przy projektowaniu aplikacji? Wyobraźmy sobie sytuację, że zmieniamy źródło informacji z bazy danych na pliki XML. W tym przypadku kontroler powinien otrzymać rekordy danych jako tablica o tych samych kluczach i tych samych typach danych, jak miało to miejsce przy używaniu bazy danych. Wymiana modelu odbywa się bez ingerowania w kontroler.

Przykłady modeli

Najpopularniejszym sposobem pozyskania informacji jest połączenie do bazy danych i pobieranie (reprezentowanie) ich na różnoraki sposób. Doskonale wyjaśnia to tekst znajdujący się w wikipedii:

Frameworki MVC do operacji na bazach danych używają modeli i mapowania relacyjno-obiektowego, ORM (ang. object-relationship mapping) – w Railsach jest to ActiveRecord, w Catalyscie np. DBIx::Class, a framework Spring w Javie używa Hibernate. Zwykle jest też możliwe użycie baz danych przez bezpośrednie zapytania SQL. Użycie modeli upraszcza typowe operacje – wyświetlanie ze stronicowaniem, edycję danych, a także uniezależnia od konkretnego typu bazy danych.

Posiadam przykład od siebie. Źródłem danych jest API serwisu Last.fm:

• Model informacji o utworze.
• Klasa abstrakcyjna modelu opartego o API Last.fm (oparty na klasie bazowej modelu frameworka).

Jako, że klient ma bzika na punkcie przeładowań ajax postanowiłem zaimplementować automatyczne przesyłanie formularzy w tle i wklejanie w <body> response żądania. Od strony PHP sprawa wygląda bardzo prosto – jeżeli request został wysłany przez jQuery, wyświetlamy tylko to, co jest pomiędzy <body> i </body>. Po wysłaniu requesta, jQuery powinno wkleić wynik do body na naszej stronie.

Przykładu nie będę tłumaczył, bo wydaje mi się trywialny.

• Live demo
• jquery.autoload
• index.php

Dodatkowe ficzery:

• disable submita do momentu, aż ajax nie otrzyma odpowiedzi (aby użytkownik nie mógł kliknąć drugi raz),
• automatyczne wykrywanie adresu URL, do którego odnosi się formularz (jeżeli nie sprecyzowano atrybutu action, wówczas wysyłamy żądanie do window.location).

Aby nasz formularz zaczął przesyłać dane w tle wystarczy dołączyć plik jquery.autoload, a w kodzie napisać:

$(document).ready(function() {  InitAjaxPost(' ... SUBMIT_ID ... '); });

Ten sposób nie rozwiązuje przesyłania pól typu file.

Głównym założeniem Registry jest globalny zasięg (pomijając już zabezpieczenia dostępowe, którymi się nie zajmujemy). Język PHP od wersji 5 obsługuje statyczne static wywołania metod klas, czyniąc tym samym ich globalny zasięg wraz z połączeniem ze słowem kluczowym public. Dla wygody – nie trzeba tworzyć instancji klasy, więc wywołanie jest bardzo proste i nie zajmuje dużo miejsca w naszym kodzie.

Podstawowymi funkcjonalnościami Registry będzie:

• dodawanie i usuwanie,
• pobieranie

…zmiennych z rejestru. Pojęcie zmienna jest bardzo względne. Przechowywać w rejestrze możemy praktycznie wszystkie typy zmiennych dostępnych w PHP, włączając w to typ resource (zasoby). Registry to nic innego, jak przechowywanie zmiennych w przestrzeni jednej klasy, więc nie mamy wobec tego żadnych ograniczeń.

• Przykładowy kod najprostszej implementacji wzorca Registry.
• Użycie powyższej klasy RegistrySimple.

Zajmiemy się teraz bardziej rozbudowanym przykładem wzorca. Wykonamy następujące operacje:

1. Nowa klasa RegistryAdvenced będzie dziedziczyła z RegistrySimple na potrzeby metody Registry().
2. Zaimplementujemy interfejsy:
   • Iterator
   • ArrayAccess (na potrzeby poruszania się po instancji jak po tablicy)
   • Countable (aby łatwo otrzymać liczbę przechowywanych danych)
   • Serializable (żeby można było zaserializować i odserializować instancję obiektu)
3. Dodamy prywatny konstruktor, skorzystamy ze wzorca Singleton.

Gotowy kod klasy RegistryAdvenced.

Interpretacja i rozwijanie swojego wzorca Registry jest szeroka, można na przykład zastosowac przestrzenie rejestrów, tj. tworzyć wiele rejestrów na podstawie ich instancji. Ile programistów, tyle pomysłów, ale zasada działania nie zmienia się. Zainteresowanych zapraszam do manuala, jak problem został rozwiązany w Zend_Registry.

• nagromadzenie metod, tj. setLimit(), getLimit(), zamiast pojedynczego limit(),
• brak możliwości ustawienia załamywania się łańcucha (domyślnie były to 2 liczby):
  1, 2 ... 6, 7, 8 ...  12, 13.
• brak możliwości definiowania limitu, ilości elementów oraz aktualnie przeglądanej strony w jednej metodzie, najchętniej w samym konstruktorze.

Ostatnio potrzebowałem zwiększyć limit liczb “z przodu” i “tyłu” oraz “w środku”:
1, 2, 3 ... 5, 6, 7, 8, 9 ...  11, 12, 13

Dla tych, którzy ciągle szukają komponentu obsługującego paginację prezentuję Vframe_Pagination.

Implementacja od strony kontrolera (metoda krótka):

$oPager = new Vframe_Pagination($iItemsCount, $iLimit, $iCurrentPage);

Metoda długa:

$oPager = new Vframe_Pagination();
$oPager->limit($iLimit);
$oPager->items($iItemsCount);
$oPager->page($iPage);

Metody limit, items oraz page zwracają liczby odpowiadające ich nazwą niezależnie od tego, czy została podana nowa wartość w argumencie, czy nie, co jest absolutnie wygodnym (dla mnie) rozwiązaniem.

Aby wyświetlić oczekiwane rekordy, wykorzystujemy pagera:

$aData = $oModel->GetList($iUser, $oPager->start(), $oPager->limit());

Lub bezpośrednio w zapytaniu do bazy dancyh:

$sSql = "SELECT news_id FROM news LIMIT " . $oPager->start() . ", " . $oPager->limit();

Od strony widoku, prezentacja pagincaji prezentuje się w bardzo prosty sposób:

<?php echo $oPager->Render(true); ?>

Metoda render przyjmuje kolejno:

1. $mMode (mixed: bool, null, string), jeżeli true, paginacja jest zwracana w formacie HTML. Jeżeli null, numerki stron podane w formie array’a zamiast linków HTML. Jeżeli string, zostaje zwracana wartość po renderowaniu pagera, np. element startujący przedział mnożony po limicie: $oPager->Render(‘start’);. Ten sam efekt powoduje metoda $oPager->start();
2. $iDrawCutLimit (int) ilość numerków na początku i końcu łańcucha paginacji.
3. $iDrawCutLimitCenter (int) ilość numerków “w środku” obok aktualnie przeglądanej strony.
4. $bNavigation (bool) linki “poprzednia” i “następna” strona znajdujące się na początku i końcu łańcucha.

Możemy sami ostylować linki generowane przez pager. Wystarczy że w widoku dodamy swój apperance:

$this->oPager->PatternPage('<a href="?[$]">[$]</a>');
$this->oPager->PatternPageCurrent('<strong>[$]</strong>');
$this->oPager->PatternPageNavigation('<a href="?[$]" rel="nofollow">[$$]</a>', array('&laquo; poprzednia', 'następna &raquo;'));
$this->oPager->PatternSeparator('<span>...</span>');

Końcowy efekt, możemy nie wyświetlać pagera, gdy jest tylko jedna strona elementów:

<?php if($this->oPager->Render('pages') > 1) {
// wyswietl pager...
} ?>

Jak użytkownik gubi sesję?

1. Jego ciastko wygasa, więc serwer nie może go zidentyfikować z sesją.
2. Po jakimś czasie, choćby odtworzył ciastko, plik sesji znika z naszego serwera (garbage collection).

Rozwiązania:

1. Wydłużenie czasu wygasania ciastka i sesji.
2. Odświeżenie strony w interwale mniejszym, niż wynosi czas wygasania sesji i ciastka.

Rozmyślając nad podtrzymaniem sesji, próbowałem znaleźć wszystkie metody oraz wybrać najlepszą. Wszystkie sprowadzają się do “odświeżenia” strony lub jej fragmentu tak, aby nasz silnik wykonał tylko potrzebne session_start(); czyli podtrzymanie aktywności sesji. Jest kilka mniej lub bardziej zadowalających sposobów:

1. Odświeżenie całej strony.
   To może spowodować, że dane wprowadzane przez użytkownika w formularzu zostaną utracone. Ponad to, jeżeli użytkownik czyta newsy, denerwującym może być fakt, że lista nagle zostanie przescrollowana do góry (prócz opery).
2. Wysłanie requestu ajax w tle.
   Minusem jest to, że trzeba używać biblioteki ajax lub pisać dodatkowy kod javascriptu. Jeżeli ktoś na stronie używa jakiegoś ajaxa – co za różnica. Poza tym same plusy.
3. Odświeżanie ukrytej ramki iframe lub elementu frameset.
   Minusów usablity prawie brak. Brak potrzeby instalacji javascriptów i ajaxa. Odświeżacz powinien wysłać nagłówek Refresh lub odpowiedni metatag.

Sposób 3 wydaje mi się najlepszy. Można go ulepszyć w ten sposób, aby ramka nie wysyłała żądania zaraz po załadowaniu strony. Powodowałoby to podwójne requesty do serwera.

• Przykład z ukrytym iframe.
• Przykład z Advajax.
• plik ping.php wygląda wówczas następująco: aplikacje nie używające frameworków ingerujących w standardowe działanie sesji
  session_start(); header('Refresh: 60');

Zapewne znajdą się osoby, które powiedzą: a co z użytkownikami, którzy mają wyłączone ramki, lub ich przeglądarki w ogóle ich nie obsługują. Zapytam wówczas: a co z użytkownikami, którzy nie akceptują cisteczek (wówczas sesje nie są dla nich użyteczne, chyba, że użyjemy przesłyki jej identyfikatora w adresie url). Dopytam również: a co z użytkownikami, którzy mają wyłączony Javascript? Patologiczne przepadki się po prostu pomija ;)

Nie będę tutaj rozwodził się nad zabezpieczeniem baz danych, w których owa baza haseł się znajduje, ale nad samym zahashowanym ciągu. Wszyscy doskonale wiemy, że istnieją bazy md5 (sha1, sha2 również).

Przezorny zawsze ubezpieczony. Wiadomo, że nigdy nic nie wiadomo.

Pokażę, jak dodatkowo zabezpieczyć nasze hasła. Będą przechowywane w tej samej bazie danych, używając tych samych metod hashowania, a jednak szansa na “złamanie” hasła (wyszukania w bazie) będzie niemożliwa. Posłużymy się ciągiem znaków zwanym przez programistów solą (salt). Przykład implementacji możemy znaleźć w forum IPB, natomiast phpBB pozbawione jest tego fjuczuru ficzera. Cała sprawa sprowadza się do wygenerowania dowolnego kawałka ciągu znaków i doklejenia go do hasła. Sól potrzebna nam będzie również przy porównaniu hasła, więc trzeba ją zapisać w bazie danych obok hasła.

Poniżej zamieszczam przykładową klasę, która obsługuje solenie haseł. Doklejanie soli może być napisane w dowolny sposób, zależy to od Waszej wyobraźni. Ja dodatkowo dodałem element “losowy” w postaci doklejenia do soli wyniku działania funkcji microtime().

• Klasa, która soli hasła.
• Przykład – zapisywanie hasła do bazy danych oraz sprawdzanie go przy logowaniu.

• Weryfikacja poprzez upload pliku na serwer.
• Chwilowe dodanie meta-tagu do sekcji HEAD.

W stosunku do google, zmianie uległa u mnie weryfikacja pierwsza.

Sposób Google: Upload pliku bez zawartości (lub z dowolną) o nazwie jako hash aktywacyjny, np: <?php md5( secret-salt ) . '.html'; ?>

Mój sposób: Upload pliku ze stałą lub hashowaną nazwą o zawartości 32 znakowego hashu md5.

Zmienia się tylko zawartość pliku. Dlaczego? Niektóre strony zamiast zwracać kod 404 dla nieistniejących plików/podstron zwracają kod 200 (sukces). Wówczas trudno stwierdzić, czy jest to oczekiwany plik. Google dodatkowo sprawdza, czy strona zawsze zwraca kod 200, ale po co się babrać i wykonywać więcej requestów, jak można zrobić to trochę prościej. Jeżeli plik nie będzie fizycznie istniał na serwerze, a strona zwróci kod 200, skrypt musi oczekiwać w odpowiedzi tylko i wyłącznie hashu strony. Nazwa pliku na serwerze może być stała, ale niekoniecznie (dla większego bezpieczeństwa zalecane jest logiczne hashowanie nazwy pliku).

Przygotujmy zatem zarys klasy (od tego zawsze zaczynam):

• public function CheckFile($sUrl, $sFilename) funkcja sprawdzająca hash w pliku na serwerze.
• public function CheckMetatag($sUrl, $sTagName) funkcja sprawdzająca hash w metatagu.
• public static function Hash($sUrl) funkcja budująca hash na postawie adresu URL (jako że podajemy go jako parametr obu metod sprawdzających, zmienna jest łatwo dostępna dla systemu).
• public static function Metatag($sHash, $sTagName) generowanie kodu XHTML dla metatagu – metoda potrzebna nam przy podaniu użytkownikowi meta tagu oraz do prega w metodzie CheckMetatag();
• protected static function _Request($sUrl) tworzenie requestu za pomocą HttpRequest i zwracanie treści metodą getResponseBody() wspomnianej klasy.

Jako że komponent jest niejako zewnętrzną biblioteką, nie mogłem go wcisnąć w komponentu frameworka. Otrzymał status biblioteki: VframeLib_WebVeryfication.

Oczekiwane API:

var_dump(VframeLib_WebVeryfication::CheckFile('http://example.com/', 'Veryfication.txt')); // bool result
var_dump(VframeLib_WebVeryfication::CheckMetatag('http://example.com/', 'Veryfication')); // bool result

Gotowy kod:

http://athlan.pl/code/VframeLib_WebVeryfication

Uwaga. Kod jest w fazie testowej. Wszelkie Wasze komentarze będą uwzględniane przy poprawkach.

• Zbudowanie ukrytego pola zatytułowanego dla przeglądarek tekstowych za pomocą label: “tego pola nie wypełniaj”. Jeżeli jego wartość będzie różna od pustego stringu, oznacza to, że formularza na 100% nie wypełniał człowiek (pomijamy patologiczne przypadki).
• Zmiana nazw pól, np z comment na athlan, lub z email na betband. W ten sposób można przeprowadzać walidację adresu email, robot nie powinien się zorientować.
• Zmiana wartości argumentu action dla form. W tym artykule poruszę nieco ten temat.

Boty analizując kod HTML strony w formie XML’a wyłapuje podelementy (pola input) i ich argumenty (włącznie z argumentami form). Na podstawie tych danych stwierdza, jak wysłać request do serwera, aby dodać spam. Pomyślmy chwilkę… jeżeli argument wskazywałby na wadliwy adres, bot mógłby na niego wskazać. Programista ma do dyspozycji Javascript, który ma dostęp do DOM struktury kodu strony www.

Krytycy takich wycieczek powiedzą, że pewien procent użytkowników nie ma dostępu do javascript (przeglądarki tekstowe) lub ich ustawienia nie interpretują tego języka (opcja wyłączona). Alternatywą dla takiej sytuacji jest wskazanie w kodzie HTML dla atrybutu action adresu url, który wyświetli komunikat, aby włączyć javascript potrzebny do funkcjonowania serwisu.

Pozostałym doradzam, aby jako domyślny adres użyli example.com, example.net lub example.org. Klauzula 3 w dokumencie RFC 2606 mówi, że domeny te powstały dla linkowania przykładów, dokumentacji itp.

The Internet Assigned Numbers Authority (IANA) also currently has the following second level domain names reserved which can be used as examples.

Najlepszym rozwiązaniem wydaje się być połączenie wszystkich technik. Postanowiłem napisać kawałek kodu jako przykład. Reszta zależy od Waszej kreatywności.

Tablicę możemy tasować, tzn losowo ustawić jej wartości. Do tej operacji potrzebujemy funkcji shuffle() o której mowa w manualu. Spójrzmy jednak na notatkę:

Notatka: Ta funkcja przypisuje nowe klucze dla elementów argumentu tablica. Wszystkie istniejące klucze zostaną usunięte.

Nieciekawie prawda? W moim przypadku klucze tablicy były bardzo potrzebne, bowiem zawierały istotne informacje potrzebne do działania aplikacji. Doszedłem do wniosku, że jest możliwe zachowanie kluczy, trzeba tylko rozpisać sobie nową funkcję, która ma za zadanie:

• Stworzyć kopię tasowanej tablicy.
• Operując na kopii przetworzyć ją tak, aby nowa tablica zawierała tylko klucze, naturalnie je przypisując operatorem []
• Tasować nowopowstałą tablicę kluczy.
• Do potasowanej tablicy kluczy przypisać wartości szukając po kluczach w oryginalnej tablicy.

Działania proste. Spróbujmy stworzyć z powyższych punktów zlepek kodu:

[php]function array_shuffle(array $aArray)
{
$aArrayShuffle = array();

foreach($aArray as $mKey => $mValue)
$aArrayShuffle[] = $mKey;

shuffle($aArrayShuffle);

$aResult = array();

foreach($aArrayShuffle as $sKey)
$aResult[$sKey] = $aArray[$sKey];

return $aResult;
}[/php]

Małe testy: http://phpfi.com/257646

Niewątpliwie do standardów Web 2.0 można zakwalifikować tagcloud, chmurę pojedynczych słów, za pomocą której szybko i przyjemnie można znaleźć interesujące nas informacje. Przykładem chmury tagów jest digart -> tagi.

Na łamach forum.php.pl opublikowałem niedawno swoją klasę do tworzenia chmury tagów, dziś postaram się opisać, jak można zrobić chmurę tagów w php.

[zobacz źródło klasy]

Co nam będzie potrzebne? Wystarczy odrobina pomyślunku i zasad matematyki – reszta sama się obliczy : ) .

Założenia klasy:

• możliwość dodawania, usuwania oraz nadpisywania tagów w klasie,
• możliwość wybrania dowolnej ilości poziomów (wielkości, wag)
• initialize()

Tak więc do pracy : ). Nasze tagi będą przetrzymywane w prywatnym argumencie funkcji jako tablica TAG => ILOŚĆ WYSTĘPOWANIA TAGU.

Jak to działa? W konstruktorze klasy wybieramy sobie ilość poziomów tagów, po czym liczymy ich stosunek do pozostałych. Prosty wzór:

Wzór?

ceil(((ILOŚĆ_WYSTĄPIEŃ * 100) / MAKSYMALNA_ILOŚĆ_WYSTĄPIEŃ_TAGÓW) / ceil(100 / ILOŚĆ_POZIOMÓW))

Podkreślona część powyższego wzoru obrazuje nam jak odwrócić proporcję tak, aby otrzymać liczbę przez jaką trzeba dzielić na kawałki 100%, aby otrzymać dokładnie podaną równych ilość kawałków. Np dla 20 będzie to liczba 5 (5 równych kawałków to 20).

Zakończenie. Otrzymujemy tablicę TAG => POZIOM : ) Wykorzystanie? To już zależy tylko i wyłącznie od Twojej wyobraźni. Przy 6-levelowym trybie możesz utworzyć nagłówki HTML, przy 20 poziomowym nadać odpowiednie klasy CSS i w nich definiować kolory i wielkości czcionek tagów.

Wszystko pięknie ładnie… ale co z algorytmem PHP? Naskrobałem coś takiego:

http://phpfi.com/247378

Prototyp, ale mniej więcej działa. Jak? Najpierw zawartość strony trzeba przefiltrować funkcją strip_tags(), aby pozbyć się XHTML’a. Następnie używamy explode() po spacji i wyrażenia regularnego w preg_replace() “/([^A-Z])/i” które usuwa wszystkie niepotrzebne znaki ze stringu tak, aby wyszło nam słowo. Jeżeli słowo ma więcej niż 2 litery, sprawdzamy czy nie istnieje na blackliście “popularnych słów”. Jeżeli słowo już zostało dodane do tablicy, dodajemy liczbę jego występowania, w przeciwnym wypadku tworzymy kolejny element tablicy z wartością 1. Następnie sortujemy tablicę wielowymiarową funkcją usort().

Dodatkowo wynik możemy przelecieć funkcją, która wypluje tylko te słowa, które spełnią równą lub większą ilość występowań określoną w argumencie metody.

Proste? Ale czy skuteczne? 90% tak, no ale jaki algorytm jest idealny…